زن، آینه ای از عشق و لطافت است، شبیه نسیمی که بوی زندگی می دهد. همچون خورشیدی که تاریکی را از دل ها بیرون میکند. او سر آغاز آفرینش و نقطه ای عشق و ایثار است. زن تنها یک واژه نیست؛ بلکه دنیایی از احساس، صبوری و قدرت در قلب است. او میتواند در یک نگاه، هزاران حرف ناگفته را بگوید و در یک لبخند، امید را به جان های خسته ببخشد، دستانش گرمایی آرامش اند، نگاهش سرشار از مهربانی، و حضورش امنیت بی بدیل. او میتواند مادر، خواهر، همسر، دختر و در نهایت خودش که روشنی بخش خانه و دلهای اطرافش باشد.
هر زن قصه ی از عشق و فداکاری را در دل خود دارد و با اشک هایش بذر امید میکارد، با خنده هایش آسمان خانه را آبی میکند. زن، الهام بخش رویای زیبا در زندگی است؛ همان نیروی که با تمام وجود سختی ها هرگز از پای نمی افتد. ودر تاریک ترین شب ها ستاره ای برای هدایت دیگران در مسیر می شود. جهان بدون زن، نیم زیبایش را از دست میدهد؛ چرا که او رنگ زندگی، شعر لطافت، و تپش تکرار نشدنی عشق است.
ارسال کننده:
مجله درواز 