شرح زندگینامه استاد اکبرشاه دروازی – صدای ماندگار درواز بدخشان
استاد اکبرشاه دروازی، یکی از چهرههای برجسته موسیقی محلی و فرهنگی ولایت بدخشان، در سال ۱۳۲۶ خورشیدی در ولسوالی مایمی، زادگاه عشق و هنر، دیده به جهان گشود. او از همان سالهای نخستین زندگی، با فضای روحنواز طبیعت، زمزمهٔ کوهستان و آواز دلنشین مردم خویش پیوندی عمیق برقرار کرد.
نخستین جرقههای هنری استاد، در سال ۱۳۵۰ شعلهور شد؛ زمانیکه عشق پاک و نافرجامی به دختری از همان دیار، دلش را ربود. اگرچه آن عشق به وصال نرسید، اما قلب پرشور او، صادقانه این رنج را در قالب بیت و نغمه بازتاب داد. موسیقی برایش مأمن بود و شعر، زبان درد و دلدادگی.
در سال ۱۳۶۳، صدای استاد اکبرشاه از طریق تلویزیون ملی افغانستان به گوش هممیهنان رسید. صدایی که نه فقط هنری بود، بلکه روایتگر فرهنگ، غیرت و احساس مردم کوهستانی بدخشان بود. در این دوره، استاد در کنار یاران و همنوازان دیرینهاش چون زندهیاد عزیزالله دروازی و فتحالله دروازی، موسیقی را زنده نگاه داشتند. اما متأسفانه، فضای اجتماعی آن زمان، مجالی برای هنرنمایی آزادانه نداد. عزیزالله و فتحالله به جرم آوازخوانی، به دست برخی از مجاهدین محل به قتل رسیدند. اکبرشاه نیز چندین بار در معرض تهدید و ترور قرار گرفت؛ اما روز اجلش نرسیده بود و نجات یافت. او با وجود همه فشارها، دست از خواندن نکشید. در کنار او، هنرمندان بزرگی مانند استاد منکل و پسرش نیز به جرم آواز، جان باختند. اما استاد همچنان استوار و با تعهد به هنر، ایستادگی کرد.
در سال ۱۳۸۱، زندگی استاد وارد مرحلهای معنوی شد. او با پذیرفتن طریقت صوفیانه، به دست پیر طریق بیعت کرد و عهد بست که دیگر دمبوره ننوازد. به این عهد وفادار ماند و تنها یک بار، به احترام عبدالطیف پدرام – چهره فرهنگی و سیاسی کشور – که به زادگاه بازگشته بود، دمبوره را برای آخرین بار در جمع نواخت.
پس از آن، استاد فقط با تبله میخواند. صدای او، تجربهای از عرفان، درد، خاطره و معرفت شده بود. تا واپسین روزهای عمرش، تا زمانیکه بیماری توان را از او نگرفته بود، با همان صداقت و عمق، میخواند.
سرانجام، این صدای اصیل و عاشق، در تاریخ ۲ نوامبر ۲۰۲۰ برابر با ۱۲ عقرب ۱۳۹۹ خورشیدی، در دیار عشق و تولدش، خاموش شد. با درگذشت استاد اکبرشاه دروازی، موسیقی محلی بدخشان یکی از خالصترین پیکرهای هنری خود را از دست داد، اما صدایش، سبک زندگیاش، و مقاومت فرهنگیاش، برای همیشه در حافظهٔ نسلها باقی خواهد ماند.
مهربان اکبری فرزند شادروان استاد اکبرشاه دروازی
مؤظف در بخش پیوند کلیه، شفاخانه ملت – کابل.
25 ثور 1404 خورشیدی
منبع: فیسبوک مهربان اکبری
مجله درواز 