فوزیه، سیاستمدار و فعال حقوق زن در سال 1354 شمسی مصادف با 1975 میلادی در ولسوالی کوف آب درواز بدخشان به دنیا آمده است. فوزیه می گوید: با تولدش خانواده اش را اندوهگین ساخته است؛ زیرا دور از انتظار خانواده اش پسر نه بلکه یک دختر بود. فوزیه نخستین دختر خانواده است که درس خواند، صرف نظر از مردم، برادرانش نیز با تحصیل او مخالف بودند و کتاب هایش را بارها پاره کرده اند؛ اما او مقابله کرد و در بدخشان و کابل به تحصیل ادامه داد. خانم کوفی دوست داشت داکتر شود؛ اما با ظهور دور نخست طالبان رویا های داکتر شدنش نقش بر آب شد. خانم کوفی در کابل حقوق و علوم سیاسی خوانده است و مدرک کارشناسی ارشد خود را در مدیریت و تجارت از دانشگاه پرستون پاکستان گرفته است و سپس کارشناسی ارشد دیگری هم در رشته روابط بین الملل از دانشگاه سوئیس دریافت کرد.
او در همان دوران ،یعنی حاکمیت نخست طالبان ازدواج کرد و مادر دو دختر شد، و به دختران زبان انگلیسی تدریس می کرد. بعد از سقوط حاکمیت اول طالبان رو به سیاست آورد و دوبار به پارلمان راه یافت. او برای منع خشونت علیه زنان مبارزه کرده است. وی نقش مهمی در گفتگو با طالبان مقیم دوحه و مسکو ایفا کرد تا در کنار دیگر زنان از حقوق زنان افغانستان دفاع کند. در مذاکره به طالبان گفت: از آنجایی که هیئت ما نماینده گان زن در ترکیب خود دارد به شما پیشنهاد می کنم که شما نیز زنان خود را سری میز مذاکره بیاورید. خانم کوفی می گوید: طالبان خندیدند.
در سال 1399 خورشیدی، حین مذاکرات صلح دولت افغانستان با طالبان، از سوی شورای صلح نروژ، نامزد جایزه صلح نوبل پیشنهاد شد و در فهرست 50 رهبر بزرگ جهان در سال 1400 خورشیدی جای گرفت. او سال ها برای پیشرفت در پله های سیاست افغانستان تلاش کرده است. او اندیشه رئیس جمهور شدن را در سر می پروراند که افغانستان دوباره به دست طالبان سقوط کرد.
این روزها خانم کوفی در بین کسانی دیده می شود که به نام مخالفین طالبان یاد می شوند و گفته می شود که برای آزادی و حقوق مردم افغانستان تلاش می کنند.