علی حسین عرفانی

صنمی که با وصالش غم دل به باد بادا
طبع جان به رغم هجرش به مدام شاد بادا

به اشارۀ فتادم به کمند جعد مویش
چوضمیر پاک آن مه پرعدل و داد بادا

مپسند که جادۀ حب ره یک نواخت سهلست 
که مسیرعشق جانان گذریست که حاد بادا

چو اثیر دوست باشی و به حبس گاه مهرش 
غصۀ لذیذ دارد که کمش زیاد بادا

قیمت است تارمویش زبهای هردوعالم 
به رگم چو خون جاریست که زیار یاد بادا

عقل و عشق بر خلافند نروند دو به یک ره 
که میان آن دو ناجور ابداً جهاد بادا

به طواف خانۀ او گر رسید پای بختم 
دل و جان نثاردلبرکه خودش مراد بادا