احمد نجیب بیضایی، نویسنده، مترجم، پژوهشگر درحقیقت سپیدار بلند قامت تاریخ و ادبیات کشور است، وجودشان برای پارسی زبانان جهان مایه فخر و افتخار است.
بیضایی بیشترین عمر گرانبهای خود را قلم برداشته و آثار زیادی از زبان روسی به پارسی برگردانده است یعنی در عرصه تاریخ و فرهنگ بدخشان و پارسی زبانان کارهای ماندگار انجام داده است، آثار و افکار او برای ادیبان، نویسنده گان، شاعران، قلم بدستان و تمام خانواده اکادمیک کشور ماندگار و جاویدان می باشد. خوشبختی دیگر این است، این فرزند فرزانه در قید حیات بوده و از غنیمت های روزگاران ماست باید قدر این را دانست. متاسفانه تا هنوز حتی فکر یک مجلس و تقدیر از بابت رنج های این شخصیت والافکر نشده است.
احمد نجیب بیضایی فرزند الحاج تاج البیضأ (تائب) دروازی بوده و در قریه سبز که یکی از زیباترین قریه های ولسوالی درواز ولایت بدخشان میباشد در یک خانواده منور و خامه بدست در سال ۱۳۳۵ خورشیدی به دنیا آمد. نخست مکتب ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش درواز به پایان برد و سپس مکتب تخنیک ثانوی کابل را به پایه اکمال رساند.
مدتی در ادارات دولتی شامل کار شد و بعد از آن وارد دانشگاه کابل گشت و از فاکولته انجینیری این دانشگاه در سال ۱۳۶۰ خورشیدی سند فراغت بدست آورد.
هنگامیکه هنوز شاگرد مکتب بود به کار نویسنده گی و شعر و ادب علاقمند شد و به سرایش شعر پرداخت. وی پس حضور ائتلاف به رهبری ایالات متحده امریکا در افغانستان و تشکیل حکومت جدید جمهوری اسلامی افغانستان در موقف های مختلف دولت وقت ایفای وظیفه کرده است. یکی از آثار قدیم وی کتاب معروف “سخنوران دروازی” است که در سال ۱۳۶۹ در کابل به چاپ رسیده است. علاوه برآن، یکی از آخرین آثار ترجمه موصوف، ترجمه کتاب یادداشت ها و برداشت ها، أثر گرانبهای مؤمن قناعت، نویسنده معروف تاجیکستان است که در أثر مذکور یادداشت ها و فهم نامه هایی در مورد تاریخ، فرهنگ و ادبیات درواز بازتاب یافته است.
آقای بیضایی در رسانه های اجتماعی هم حضور دارد.