یادگرفتن یک دوره معین ندارد. یک عادت نادرست که بین ما ترویج شده این است که بزرگتر های خانه اگر آموزش دیده باشند یا نی، می گویند وقت ما گذشته است و اکنون وقت شماست. پس بخوانید! اما به کسانی که در دوره مکتب، دانشگاه و… بسر می برند، یا برای شان هیچ میسر نشده است، فضایی را ایجاد نمیکنند که احساس دانشجو بودن را نمایند. مثلا برای تشویق فرزند خود یک کتاب را نمی خوانند تا فرزند احساس کند که کتابخوانی در این خانه ارزش دارد.
دانشجو در نخست راه خود را گم میکند، وقتی در خانواده اهمیت به مطالعه داده نشود و اشخاص اثر گذار خانواده تمام وقتی که در خانه هستند به تماشا کردن تلویزیون یا بالا-پایین رفتن تلیفون بگذرانند و یا در سخنانی بی مفهوم بگذرانند پس عاقبت خوب نمیتوان انتظار داشت.
حداقل در جریان یک هفته یا یک ماه برای فرزندان خود یک داستان که در این جریان خواندیم تعریف نکنیم یا نکات مثبت و منفی کتاب را برای شان بازگو نکنیم، چگونه توقع داشته باشیم که نسل بعدی که فرزندان ما هستند تغییر کنند. این فضا باعث می شود که دانش آموزان دلسرد شوند.
دانش آموز یاد بگیرد که از کدام راه زودتر موفق می شود و تفاوت های مطالعه و آموزش را درک کند؛ تا با بسته شدن دروازه مکتب کتاب هایش را نبندد. مطالعه یک عملی است که هیچ گاه انسان را رها نمی کند؛ چون یک ضرورت است مانند خوردن غذا. ما باید بخوانیم تا یاد بگیریم که چگونه بهتر زندگی کنیم.
پس فرزندان ما وقتی انسان مطالعه گر می شوند که پدر و مادر به کتابخوانی ارزش بدهند. پدر و مادر همیشه مسئول اند فرهنگ مطالعه را ترویج کنند و راه را برای فرزندان خود نشان بدهند و به فرزند خود بگویند که آینده خوب یعنی چه؟ چگونه میسر می شود؟ با کتاب خواندن میسر می شود و یا در بیهوده سپری کردن عمر. هر کس به اندازه توان خود سعی کند، اگر ما می توانیم با مطالعه یک کتاب تغییر بیاوریم پس شروع کنیم تا مادر خوب، پدر خوب و فرزند خوب باشیم.
مهوش عادلی
18عقرب ۱۴۰۲