Tag Archives: ادبیات

کتاب قلعه حیوانات نوشتهٔ جورج اورول یکی از آثار مهم قرن بیستم است. این اثر یک رمان تمثیلی است که با زبان ساده اما عمیق، نحوهٔ شکل‌ گیری و انحراف قدرت در جوامع دیکتاتوری را به تصویر میکشد و نشان میدهد که چگونه آرمان‌ های آزادی‌ خواهانه مردم با گذشت زمان و در سایه خودکامگیContinueContinue reading “نگاهی بر رُمان قلعه حیوانات”

2 حمل 1405 ه.ش شانزدهمین دور برنامه کتابخوانی مجله درواز به تجلیل از مؤفقیت یکی از نوجوانان که اخیراً از مکتب آنلاین فراغت حاصل کرده است، اختصاص یافت. در این دور برنامه کتابخوانی و بمناسب واقع شدن عید فطر و روز نوروز بگونه همزمان، و تجلیل آنها، این نوبت به تجلیل از یکی از مهمترینContinueContinue reading “آموزش از راه دور، نوری از دریچه بلند برای دختران افغانستان”

حین گرماگرم جنگ در پشت تلیفون به مادرش میگوید “آب به جوش می آید و درخت به برگ، اما من به خانه بر نمیگردم.” و از مادرش میخواهد نزد شخص معین رفته، خواستار تبدیلی اش به تالقان، مرکز ولایت تخار گردد. در نهایت پسرش شهید، کمرش خمتر، شوهرش منزوی تر، عروسش درمانده تر میشود. جنگ این خانواده نیم جان را بساده گی نابود میکند. نویسنده ادامه میدهد که او در مورد همه چیز گفت؛ بجز کمر خمیده اش.

مثال طاها و والدینش بسیار شبیه نوجوانان و والدین دروازی است که بصورت مشخص از فرزند میخواهند در رشته مشخص تحصیل کند. حالانکه دنیای هردو بسیار زیاد متفاوت هستند، مثل جهان فارسی و انگلیسی برای طاها و والدینش. جهانیکه هریک از طرفین فهم مشخص خودرا از آن دارند. نمونه دیگر آنست که پدر و مادر در مقابل فرزند قرار میگیرند و از او میخواهند که حتمی داکتر، انجینیر و یا عالم دین شود. بیخبر از آنکه فرزند شان دنیای دیگر، هرچند مجازی به خود ساخته است و غرق آنست.

رود آمو از وجود پاکشان لبریز شد
در حقیقت پایدارند مردم درواز ما

اُرهان هم گفته های هیلین را نزد دوستانش تصدیق کرد؛ اما این هم نتوانست تأثیر چندانی بالای طاها، عرفان و محمد داشته باشد. همه آمدند و تلویزیون را روشن کردند و مشغول دیدن کارتونی تایُو شدند. بچه ها گاه گاهی به کارهای تایُو و دوستانش می خندیدند و گاهی هم جگر خون می شدند تا اینکه در یک صحنه نهایت جالب، تلویزیون خاموش شد و بچا با یک صدا فریاد زدند: نی دیگه! چرا خاموش شد؟

سمرقند و بخارا را اگر حافظ تو می بخشی *** که من هم میتوان بخشم سراسر ملکِ دنیا را

با آواز بلند مادرم «بخیز که باید به گاوا کَه ببری!» از جا بلند شدم. پیش خود گفتم: «یک دقه خوابت نمی مانند!» با حالت خواب آلود، در حالی که در دستانم بوجی پر از کاه بود، به جای رفتم که آنجا حیوانات خانگی را نگهداری می کردیم. کاه را بین سه گاو و یک خر تقسیم کردم اما نمی دانستم تا چه حد عدالت را رعایت کرده ام.

از قضای روزگار کسیکه زاده همین شهر بود و علاقمند شده بود تا از مناسک و عبادت مسلمانان بیشتر بداند، میخواست که حین نماز جمعه در مسجد حضور یافته از نزدیک شاهد ادای نماز جمعه مردم باشد. جالب اینکه نمیدانستیم موصوف را به کدام مسجد ببریم؟.