Category Archives: شعر و ادب

رود آمو از وجود پاکشان لبریز شد
در حقیقت پایدارند مردم درواز ما

سمرقند و بخارا را اگر حافظ تو می بخشی *** که من هم میتوان بخشم سراسر ملکِ دنیا را

چون گل سُرخ به کاکل زده‌ای یلدا را
به سراغ دل دیوانه بسی می‌آیی
چون خدای ازلِ پُر شده از خوبی‌ها
هم طبیب دل و هم دادرسی می‌آیی

آقای پژمان خود را در کنار بیدل و حافظ گرفت و با هم نشینی بزرگان زبان فارسی، شعر خواند و غزل سرود.
به این ترتیب وارد دنیایی شعر و آهنگ شد و اشعار حضرت حافظ را با صدای زیبا و نوای گرم قشقارچه اش نواخت،

اگر آن دختِ دروازی به دست آرد دل ما را
به چشم جادویش بخشم خجند و بلخِ زیبا را

چیزی بگوی، عشق بخواه، لب تکان بده

حرفی که هیچ گاه نیاورده ای به من

چاره کارم بدست این و آن افتاده است

راه گم کردم ببین آن یاری خندان نیستم

دیگران یادم کنند گویند که مرد عاقلی

عاقلم لیکن؛ ببین که رو به یاران نیستم

ما جوانانیم و دیگر نیستیم در بند کس

چون بسا درس عظیم نسل جوان بگرفته است

طعمه گشتیم دست هر کس با هزاران قیل وقال

نسل نو این دم سزای هر خطا بگرفته است